Winterbivak Hiking Advisor 2016

Winterbivak Hiking Advisor 2016

Voor de tweede maal mogen we mee met Steve op winterbivak in de Hoge Venen. Ditmaal begint de tocht in Bévercé, zo goed als iedereen komt vrijdag avond al aan in de jeugdherberg. David is ook weer van de partij, wij zijn samen gereden met Lisanne en Arend, zij kwamen hellemaal vanuit Rotterdam om deel te nemen aan deze tocht. De sfeer zit er al meteen goed in na enkele lokale biertjes, jammer dat de bar sloot om 22u30. 🙂 Maar ja dan hebben we een reden om op tijd in ons bed te kruipen. Zodat we morgen allemaal fris en monter zijn.

Dag 1 Bévercé – Bivakplaats – 21km – stijgen : 500m – dalen : 170m

s’Ochtends ontbijten we voordat we een korte briefing krijgen over de geplande route. Al vrij snel laten we de bewoonde wereld achter ons, en beginnen we stroomopwaarts te stijgen doorheen de vallei van de Warche. We volgen de rivier  La Warche een hele tijd totdat we op de kruising komen met de rivier Bayehon.

Heel even verlaten we de vallei van de Bayehon en wandelen we in de richting van Longfaye, maar zodra we op een tarmac weg uitkomen slaan we terug rechtsaf richting de Bayehon. Op ongeveer een kilometer van de Cascade Du Bayehon slaan we rechts af en beginnen we het riviertje de Ghâster te volgen.

Even worden we belet door een omgevallen dennenboom op het pad. Maar iedereen geraakt er vlotjes voorbij. Na een tijdje begint het pad enorm drassig te worden, al snel hebben enkele natte voeten. Na een twintigtal minuten hebben we amper een 300 meter vooruitgang geboekt. Het pad is dan ook enorm lastig. We laten het riviertje de Ghâster dan ook achter ons, en stijgen verder tot aan een breed bospad.

 

Vanaf hier is het nog een half uurtje wandelen tot aan het natuurcentrum van Botrange. Via een mix van cross country, brede bospaden en langlaufpistes bereiken we het natuurcentrum. Hier houden we onze middagpauze, we hebben geluk er is plaats rond de open haard. Zodat onze natte spullen wat kunnen opdrogen. Omdat we een uur voor op schema liggen, nemen we een extra lange pauze.

Rond drie uur beginnen we terug te stappen. We steken de baan over richting de open vlaktes van de Hoge Venen. De mist is ondertussen volledig weg getrokken en het uitzicht is prachtig! We zien zelfs enkele herten in de verte aan de bosrand. We volgen de rand van het veen in de richting van Mont Rigi. Hier houden we een tweede pauze.

Juist wanneer we terug willen vertrekken spreekt er ons iemand aan. Hij heeft zijn auto vastgereden in het veen. Hij heeft twee kindjes aan boord dus we besluiten hem even te volgen. Misschien krijgen we de auto terug de weg op geduwd. Wanneer we bij de auto aankomen blijkt deze een 250-tal meter van de weg af te staan. Echt snugger is hij niet geweest, het is hier enorm sompig. En dit dan in combinatie met een Mercedes jeep van een drietal ton heeft ervoor gezorgd dat de één van de voorste wielen compleet is weggezakt in het veen. Maar toch slagen we erin om hem uit de put te duwen, Nick heeft wel pech en valt in het gat waar de band vastzat. Hij ziet er dan ook behoorlijk smerig uit, maar hij kan nog lachen.

Door dit voorval is het ineens wel serieus aan het duisteren. En er volgt nog een gevaarlijke passage, maar eerst wandelen we een tijdje over de vlonderpaden doorheen de Fagne de Polleur. Hierna volgen we de GR573-GR56, deze loopt via een steil en spekglad pad langs de fagne de Polleur. Het pad loopt een twintig tal meter boven de fagne de Polleur. Waardoor je hier normaal een prachtig uitzicht hebt op de omgeving.

Alleen is het jammer genoeg al iets te duister om hier nog iets van te zien. Na een tijdje dalen we terug af richting de shelter Pont de Bèleu. Vanaf hier volgen we het riviertje de Polleur nog een tijdje tot aan de bivak. Nadat iedereen gegeten heeft gaan we stilletjes aan slapen. Alleen maakte er twee hollanders nogal een lawaai hé David.

Dag 2 Bivakplaats – Bévercé – 16km – stijgen : 225m – dalen : 550m 

s’Ochtends is iedereen iets later wakker dan Steve gehoopt had. Maar het afbreken van de tenten verloopt dan weer wel behoorlijk vlot. Om negen uur staat iedereen klaar om te vertrekken.

We dalen nu af in de richting van de vallei de Hoëgne. Stroomafwaarts volgen we de rivier de Hoëgne een hele tijd via voornamelijk brede bospaden langs het Fagne de Lonlou. We zetten koers in de richting van de shelter Belvedère die uitkijkt op de vallei de Hoëgne. Voordat we de shelter bereiken dalen we nog even stevig af recht door het bos. Bij de shelter maakt David de selfie van de volledige groep. Zoals je ziet staat David op Nick zijne teen want je ziet hem AAAHH roepen. 😀

Vanaf de shelter Belvedère dalen we verder af naar de rivier de Hoëgne. De houten paden in het dal liggen er spek glad  bij, ook begint het drukker te worden. Dit is dan ook een populaire dagwandeling vanuit Hockai. En terecht want het is één van onze favoriete valleien! We volgen de Hoëgne nu stroomopwaarts in de richting van Hockai.

Eens we zijn aangekomen bij het oude bruggetje ‘Pont du Centenaire’ steken we de Hoëgne over. Vanaf hier wandelen we verder via de oude spoorweg bedding naar Hockai. Hier houden we een korte middagpauze in een klein bruin caféetje.

Wanneer we terug vertrekken is het voor de eerste maal aan het regenen. Via brede bospaden wandelen we naar het stroompje Le Targnon. Een deel van deze route liepen we vorig jaar al in de tegengestelde richting. We zagen hier toen ook enkele herten op pad staan. Jammer genoeg zijn ze dit jaar niet van de partij.

Nabij het stroompje Le Targnon verlaten we de brede bosweg, even later doorwaden we het stroompje bij de shelter. De ene geraakt al iets minder vlot over dan de andere, maar iedereen geraakt droog aan de overkant. Vorig jaar passeerde we hier ook al.

We volgen nu een vijfhonderdtal meter het stroompje Le Targnon tot aan de rand van het bos. Hier trakteert Steve ons op een laatste korte klim doorheen het bos. Omdat we op tijd aan de jeugdherberg willen zijn, laten we de vallei van de Trô Maret aan ons voorbijgaan en kiezen we voor een kortere route naar Bévercé. De vallei van de Trô Maret lag er waarschijnlijk toch enorm drassig bij. Aangezien het hier meestal al een zeer drassig is.

Via voornamelijk brede bospaden bereiken we Bévercé. Tegen het einde is het nog een stukje over de asphalt. Wanneer we bij de auto zijn aangekomen blijkt de jeugdherberg nog gesloten. We hoopte nog iets te kunnen drinken voordat we de terugrit inzetten. Jammer maar helaas dat zat er niet meer in. We nemen dan maar afscheid op de parking. Het was allicht weer een meer dan geslaagde winterbivak. Nog een bedankt Steve!

Hier kan je de gps track downloaden. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Spring naar toolbar